La Compagnie Générale des Effets Visuels, Les Misérables filminin görsel efektlerini 1,5 yıllık çalışmayla tamamladı.
Hazırlık çekimden önce başladı
Les Misérables’ın görsel efekt süreci, La Compagnie Générale des Effets Visuels (CGEV) ekibi için Ocak 2025 ile Ağustos 2026 arasında sürdü. Projenin başındaki David Brochard’a göre bu süre, bu ölçekte bir film için olağan kabul ediliyor.
Brochard, süreci “öncesi, çekim sırası ve sonrası” olmak üzere üç aşamada ele aldıklarını söylüyor. Senaryonun 30 Ocak 2025’te gelmesinin ardından, kamera karşısına geçilmeden önce kapsamlı bir hazırlık başladı.
Başlangıçta yalnızca az sayıda kişinin yer aldığı bu dönemde Brochard’a, Séverine De Wever ve şirketin yöneticisi Alain Carsoux eşlik etti. Üçlü, yönetmen ve farklı departmanların şefleriyle yakın temas halinde çalışarak CGEV’nin hangi anlarda devreye gireceğini önceden belirledi.
728 plan, 70 kişilik ekip
Filmde görsel efekt gerektiren 728 plan üzerinde toplam 70 kişi görev aldı. Bu kadro; kompozitörler, modelleyiciler, doku hazırlayanlar, ışıkçılar, kurgu düzenleyicileri ve diğer uzmanlardan oluştu.
Çalışmanın büyük bölümü 3D Maya ve Houdini yazılımlarıyla, kompoziting aşamasında ise Nuke ile yürütüldü. Kompoziting, farklı görüntü katmanlarının bir araya getirilip uyumlu hale getirilmesi anlamına geliyor.
Brochard, Les Misérables’ı karma bir proje olarak tanımlıyor. CGEV’de en sık yapılan işin sinema için görsel efektler olduğunu, bütünüyle animasyon olan sahnelerin ise çok daha nadir geldiğini vurguluyor.
Dekor ekibiyle yakın çalışma
Şirket, en verimli sonucu alabilmek için çekim ekibiyle, özellikle de dekor departmanıyla güçlü bir ilişki kurdu. Séverine De Wever, dekor şefleriyle her zaman sıkı işbirliği içinde çalıştıklarını, onların dosyalarını ve referanslarını aldıklarını anlatıyor.
Bu ilk hazırlık, dekor ekibinin yaptığı büyük işi tamamlıyor ancak tek başına yeterli olmuyor. Brochard, kendi araştırmalarını yapmak zorunda olduklarını, özellikle oluklar ve kaldırımlar gibi ayrıntılardaki dönem uyumsuzluklarını da kontrol ettiklerini söylüyor.
Her görünen unsur, filmin dönemine aykırı bir durum taşıyıp taşımadığı açısından tek tek inceleniyor. Brochard’a göre mesele çoğu zaman estetik bir etkiyle ilgili: Döneme uymayan bir metal oluk, görüntüde çok daha fazla dikkat çekebiliyor.
Tarihî doğruluk için ince ayar
Günlük ortalama yirmi karar verilen süreçte, bir unsurun gerçek çekimde mi kalacağı yoksa model olarak mı üretileceğine son kararı prodüksiyon veriyor. Curiosa Films ve Eskwad, bu kararı bütçe tekliflerine bakarak alıyor.
Les Misérables’ın 70 günden fazla süren çekimleri boyunca CGEV, yaklaşık 50 günden biraz fazla sette bulundu. Brochard, özellikle Bordeaux’da, 2025 yazının sıcak günlerinde iki hafta boyunca çekilen barikat sahnesinin zahmetli geçtiğini hatırlatıyor.
Bu sahnenin hazırlanması dört ay sürdü. Çekimde yasak olduğu için, her tüfeğe sonradan bir süngü eklenmesi gerekti. Brochard, bunu “sabır ve hassasiyet isteyen bir karınca işi” olarak tanımlıyor.
Ekip içinde iş yükü nasıl dağıtıldı
Şirket içinde işin tek bir kişiye sıkışmaması için farklı bir yöntem benimsendi. Aynı çalışanlar yalnızca tek bir göreve bağlanmak yerine, birkaç farklı iş arasında dönüşümlü olarak görev aldı.
Brochard, uzun projelerde ritmin korunmasının önemli olduğunu, ancak kimsenin süreçten kopmamasının da en az bunun kadar gerekli olduğunu söylüyor. Bu nedenle ekip içinde görev çeşitliliği sağlandı.
Makyajdan kurguda danışmaya uzanan süreç
Görsel efekt ekibi yalnızca dekorla değil, makyaj departmanıyla da temas halinde çalıştı. Çekimde vakit yetmediğinde yaşlandırma, gençleştirme ya da küçük bir ayrıntının düzeltilmesi gibi müdahaleler efekt ekibinin işi haline geldi.
Brochard, kimi zaman görünmesi istenmeyen ayrıntıları ortadan kaldırdıklarını, ancak müdahale edilmediğinde eksikliğin daha çok göze battığını söylüyor. Duvarların kirletilip eskitilmesi de bu işin bir parçasıydı; çekimde sorun yaratmayan temizlik, görüntüde fazla düzgün durabiliyordu.
Bu ayrıntıların doğru yönetilmesi için ekip içindeki herkesin aynı kriterleri bilmesi gerektiği belirtiliyor. Böylece hem tekrar iş yapılmasının önüne geçiliyor hem de zaman ve maliyet kaybı azaltılıyor.
Şirket, yönetmen Fred Cavayé’yi de kendi kurgu odalarına yerleştirerek doğrudan erişim sağladı. Séverine De Wever’e göre bu düzen, ekipleri yönetmene daha da yaklaştırdı ve onun ne istediğini daha yakından takip etmelerini sağladı. Cavayé’nin zaman zaman kurgu konusunda da VFX ekibinden fikir aldığı, bu yakınlığın herkes için zaman kazandırdığı belirtiliyor.
Alain Carsoux ise sürecin en sonunda daha soğukkanlı bir bakış sundu. Brochard’a göre o, ekipten farklı olarak çalışmanın özünü görüyor ve bu da görsel efektlerin kalitesini korumaya yardımcı oluyor.
